พระเนื้อดินเผา พิมพ์ปรกโพธิ์ใหญ่ หลังยันต์โต๊ะกังหรือหลังยันต์สี่ มีสังฆาฏิ หลวงปู่บุญ สร้างราวปี2456 เป็นพระยุคต้นๆที่หลวงปู่บุญทำแจกให้กับลูกศิษย์ สภาพสมบูรณ์ พิมพ์คมชัดลึก สภาพสมบูรณ์ไม่ผ่านการใช้ สวยแชมป์

สนใจพระเครื่องรายการนี้โทรสอบถามได้ครับ เอ จันทบุรี โทร.098-5235298 ด้วยความยินดีครับ

ในสมัยก่อนช่วงงานทำบุญประจำปีของวัดกลางบางแก้ว ใครที่ไปร่วมงานก็จะได้รับแจกพระเครื่องจากหลวงปู่บุญ ไม่ว่าจะเป็นพระเนื้อดินเผา พิมพ์ปรกโพธิ์ใหญ่ รวมถึงพระเนื้อดินเผาพิมพ์อื่นๆ ซึ่งพระดินเผาของหลวงปู่บุญนี้ จัดสร้างประมาณ ปี พ.ศ.2456 นับเป็นพระเครื่องชุดแรกๆ ที่หลวงปู่บุญได้จัดสร้างขึ้นขณะที่หลวงปู่บุญมีอายุราวๆ 65 ปี โดยขณะนั้นหลวงปู่บุญ ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสแห่งวัดกลางบางแก้ว และเป็นเจ้าคณะหมวดปกครองคณะสงฆ์แล้ว ในส่วนมวลสารของพระเนื้อดินเผานั้น ได้ไปเอาดินเหนียวจากริมตลิ่งแม่น้ำนครชัยศรีขึ้นมาส่วนหนึ่ง พร้อมกับดินขุยปูรูอุดตันจากทุ่งนามาผสมกับทรายเสกและเม็ดแร่บด แล้วทำการกรองดินจากตุ่มหมักดินกับน้ำ เพื่อให้ได้เนื้อดินที่ละเอียด ซึ่งบรรดาพระภายในวัดได้ช่วยกันนวดดิน โดยมีหลวงปู่บุญนำผงพุทธคุณที่ได้ทำการลบผงไว้มาผสมลงในเนื้อดิน ส่วนกรรมวิธีในการนวดดินโดยใช้ไม้ไผ่ตอ ท่อนยาวประมาณ 2 วา ผูกปลายด้านหนึ่งไว้ด้วยหวาย ส่วนคันรับช่วงต้นทำเป็นโก่ง แล้วให้คนนวดดินถือปลายอีกด้านหนึ่งกดลงกับดินซึ่งวางไว้ใต้คานไม้ และมีคนคอยปัดดินเข้าหากัน จนได้ดินเหนียวที่นวดได้ที่แล้วจึงช่วยกันกดพิมพ์พระ หลังจากกดแม่พิมพ์แล้ว จึงปล่อยให้เนื้อดินแห้งสนิท ระหว่างนั้นหลวงปู่บุญจะมาคอยคุมอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็นำพระที่กดพิมพ์เรียบร้อยแล้ว ขึ้นมาลงจารยันต์ด้านหลัง ซึ่งจะพบว่าพระเนื้อดินเผาบางองค์มีรอยจารอักขระลายมืออยู่ด้วย หลังจากกดพิมพ์ได้เป็นจำนวนเยอะแล้ว จึงนำไปเผาใต้ที่ต้นสมอพิเภกด้านหน้าวิหาร โดยขุดหลุมลงไปในพื้นดินแล้วสุมด้วยแกลบ พร้อมกับการปลุกเสกด้วยการเดินเตโชกสิณลงไป โดยเฉพาะในยามกลางคืนหลวงปู่บุญจะเดินจงกรมรอบเตาเผาที่สุมไว้ทั้งคืน จนพระสุกดีแล้วจึงนำขึ้นมา จากนั้นหลวงปู่บุญให้นำเอาใส่บาตรแล้วนำขึ้นไปไว้บนหอสวดมนต์ และหลังจากสวดมนต์แล้วก็จะการปลุกเสกทุกวันยาวนานติดต่อกัน20ปี และในปี พ.ศ.2476 ได้นำไปบรรจุกรุที่มณฑป เพราะได้มีการบูรณะซ่อมแซมหอสวดมนต์ใหม่ทั้งหลัง ในการบรรจุกรุไว้ครั้งนั้น หลวงปู่เพิ่ม ท่านได้เล่าถึงไว้ว่าได้ร่วมไปสวดบรรจุด้วยทุกครั้ง ที่มีการบรรจุพระเครื่อง และต่อมาในปี พ.ศ.2501 ได้แตกกรุครั้งแรกออกมา โดยการแตกกรุครั้งนั้นได้เกิดจากการที่เด็กวัดได้เล่นฟุตบอลกัน แล้วไปกระแทกโดนด้านหน้าของซุ้มประตูมณฑป ซึ่งชำรุดอยู่ก่อนแล้วจึงทำให้เกิดการแตกหักขึ้นมา พระเครื่องที่บรรจุกรุอยู่ภายในจึงทะลักออกมา ซึ่งล้วนเป็นพระเนื้อดินเผาทั้งหมด และมีอยู่เพียงพิมพ์เดียว คือ พิมพ์ปรกโพธิ์ใหญ่ ด้านหลังเป็นยันต์ปั๊มสี่เหลี่ยม และมีอักขระปรากฎในช่องทั้งสี่ช่อง ซึ่งต่อมาเรียกขานกันว่า ยันต์โต๊ะกัง ซึ่งพอหลวงปู่เพิ่มทราบเรื่องจึงได้ให้พระนำมาเก็บใส่บาตรไว้ได้ประมาณ 5 บาตร แล้วนำไปเก็บไว้บนหอสวดมนต์ ต่อมาในปี พ.ศ.2516 พระเนื้อดินเผาได้ปรากฎออกจากรุอีกครั้ง โดยเกิดจากมีขโมยเข้าไปโจรกรรมพระบูชาภายในมณฑปไปเป็นจำนวนมาก และพยายามปืนเพดานขึ้นไปด้านบน แต่สุดวิสัยที่สามารถจะทำได้ พระภายในวัดได้พบร่องรอยการงัดแงะในตอนเช้าจึงนำความไปแจ้งหลวงปู่เพิ่ม หลวงปู่เพิ่มจึงมอบหมายให้ พระปลัดใบ คุณวีโร ให้ไปนำพระเครื่องดินเผาซึ่งใส่บาตรเก็บไว้ใต้เพดานมณฑป จำนวน 22บาตร ลงมาทั้งหมด ซึ่งในการแตกกรุครั้งที่ 2 นี้พบว่า มีพระเครื่องหลากหลายเนื้อด้วยกัน ทั้งเนื้อดินเผา เนื้อผงผสมว่าน และเนื้อโลหะ มากมายหลายแบบหลายพิมพ์ หากนับกาลเวลาตั้งแต่เริ่มสร้างกันครั้งแรกในปี พ.ศ.2456 จนล่วงเลยปัจจุบันนี้ (พ.ศ.2566) พระเนื้อดินเผาที่แตกกรุออกมานั้นก็มีอายุ 110ปีเข้าให้แล้วในปัจจุบันนี้