สำหรับเนื้อทองคำที่ % ไม่สูงนัก และหล่อหลอมแบบเก่าจะมีการเกาะกันเป๊นเม็ดๆ แบบผิวปรอท (แต่สีจะเป็นเม็ดทองกลมๆ) แบบไข่ปลา หรือตามุ้ง หรือก้อนทองคำแทนสีเงิน ที่น่าจะทำปลอมได้ยาก

มีไขเหลืองคลุมบนสนิม “ไข่แมลงดา” ทำให้ดูมีสีเทาดำออกเขียว ไม่มีการระเบิด ที่เป็นลักษณะเดียวกับตะกั่วสนิมแดง

ผิวเดิมนอกสุด มีสนิมฝุ่นสีขาว (“สนิมขาว”) เคลือบผสมกับสนิมที่มีลักษณะเป็นเม็ดๆสีดำแบบหนังตีนไก่แต่เป็นสีดำ (ที่นิยมเรียกว่า “สนิมตีนกา” )

มีการเกิดสนิมน้อย มีการผุกร่อนจากผิวนอกในลักษณะการระเบิดออกเป็นจุดๆ โดยเฉพาะผิวที่อยู่ด้านนอกสุด จนเหลือแกนในเป็นเม็ดๆ

ฝุ่นสนิมจะคลุมอยู่บนผิวสนิมชั้นในของโลหะที่มักมีสนิมเป็นสีแดง แต่อาจเป็นแดงเข้มเกือบดำ หรืออาจจะเป็นสีทอง (ถ้าเป็นสำริดแก่ทอง) หรือออกพรายเงิน (ถ้าเป็นสำริดแก่เงิน)

พระเนื้อตะกั่วนั้นมีความง่ายตั้งแต่เริ่มดูโลหะ โดยเฉพาะ 1. ความอ่อนของโลหะ ที่สามารถบิดงอได้ง่าย เนื้อดำ มีตำหนิได้ง่าย 2. ถ้ามีเนื้อโผล่ ก็ลองขีดไปบนกระดาษสีขาว จะเห็นเป็นรอยเส้นสีดำ และการเกิดสนิมแดง

การแยกความเก่าธรรมชาติ และความเก่าที่พยายามทำให้ “ดูเก่า” โดยช่างฝีมือในโรงงานผลิตพระ ที่มีศูนย์กลางการตลาดอยู่ที่ “ท่าพระจันทร์”